Stel nou dat... De eerste date met die allermooiste vrouw geen marethonkroegbezoek van 10 uur zou worden. Zo’n date waarin werkelijk alles werd besproken, incluis stille verlangens en diepste wensen..
Stel nou dat.. Ik de top 10 van de ThingsToDo-Top1000 zwaar had overdreven en alleen maar hele stoere dingen had genoemd om indruk te maken. En om haar te zien glimlachen..
Stel nou dat... Ik niet zo’n vriendin had gehad die echt luistert en ook nog eens onthoudt wat je zegt..
Stel nou dat.. je aan het WC-touwtje trekt maar er niets gebeurt. En je rugzak niet open gaat en het tafelkleed blijft zitten... terwijl je je lenzen uit je ogen ziet vliegen...
Een wijs man zei ooit: “Het is nutteloos te denken in ‘wat als’ en ‘als dan’-situaties simpelweg omdat die situaties nooit hebben plaats gevonden”
En daar heeft hij mooi gelijk in. ‘Stel nou dat..’ is aangenaam om over na te denken maar volkomen nutteloos want wat gesteld wordt is niet gebeurd, en daardoor volstrekt onbelangrijk.
Na dit stukje huis-tuin-en-neuken filosofie ter inleiding een kleine samenvatting van wat er wel gebeurd is:
Zaterdag 3 mei 2008, om 14.16 uur exact ben ik op 4 kilometer hoogte uit een vliegtuig gestapt. Samen met een cameraman voor het bewijsmateriaal en op mn rug zat ook nog iemand vastgebonden die op zijn beurt weer een rugzak om had met een groot tafelkleed erin. Alsof we gingen picknicken in de open lucht.
Mijn eerste tandemsprong was slechts 5 minuten later een feit. Ik kan het navertellen, ik heb het overleefd, eveneens twee feiten. Dat dat hele gedoe in 5 minuten voorbij vloog staat in schril contrast met de intensiteit van de gebeurtenis. Sommigen in mijn omgeving zouden het korte tripje in het kleine kleine vliegtuigje naar 4 kilometer hoogte al pure waanzin vinden en voor geen goud willen doen, maar om eerlijk te zijn was dat Spielerei in vergelijking met de echte waanzin. De vrije val van 45 seconden.
Het idee om in een vliegtuig te stappen, op te stijgen en te beseffen dat je de landing van dit vliegtuig nooit zal meemaken fascineerde mij al jaren. Niet dat ik suŃ—cidaal ben en hoop op een neerstortend vliegtuig, maar meer omdat ik me afvroeg wat er door je heen gaat als je op 4 kilometer hoogte uit een vliegtuig stapt en je leven geeft aan je rugzak met een groot doek er in.
Het idee dat je 45 seconden lang valt met een snelheid van 200 kilometer per uur en vervolgens aan een touwtje trekt dat vastzit aan je rugzak waarmee je in plaats van heel hard op de grond terecht komt, je rustig en kalm naar beneden laat zweven, was voor mij ongrijpbaar, werkelijk niet voor te stellen.
De werkelijkheid is zo extreem bizar en met niks te vergelijken dat je alleen al door je ogen dicht te doen jezelf weer ziet zitten in dat vliegtuigje terwijl voor je allemaal mensen naar de uitgang glijden en letterlijk verdwijnen.
De vrije val is zo ontzettend intens en tegennatuurlijk dat je niet door hebt dat je de eerste 10 seconden trappelt met je benen alsof je probeert te fietsen. Je ziet de cameraman voor je niet terwijl je toch een paar keer in de lens kijkt. Je verbaasd je over de wind, de herrie de onmetelijke snelheid en vergeet te gillen of je druk te maken om het feit dat je vergeten bent je veters te strikken voordat je het vliegtuig uitstapte.
45 seconden totale waanzin. Ik kon alleen maar naar beneden kijken en me verbazen dat Nederland echt een lappendeken is die verdomd snel dichterbij kwam. ik had niet door dat de cameraman zich letterlijk en figuurlijk in allemaal bochten moest wringen om mijn gezicht maar in beeld te krijgen, want ik was alleen maar gefocust op de afgrond.
Ook had ik niet door dat de lifter op mijn rug aan zijn rugzak trok en dat daardoor het tafelkleed als een grote vlieger zich boven ons ontvouwde. Ik merkte dat pas toen de herrie over was. Een groter contrast bestaat niet weet ik nu. De waanzin was voorbij en had binnen een paar seconden plaats gemaakt voor stilte, kalmte en een prachtig uitzicht over heel Zuid-Holland.
We zweefde rustig en kalm alsof er niks aan de hand was op 2 kilometer hoogte boven Nederland en pas toen besefte ik hoe hoog 2 kilometer eigenlijk nog is. Dat was ook het eerste moment dat ik een beetje schrok. Misschien zelfs een beetje bang werd.
Toen pas? Hoor ik je denken. Het klinkt vreemd maar om eerlijk te zijn was ik voor de sprong geen moment zenuwachtig of bang. Het lukt me niet om bang te zijn voor een ervaring die ik nooit heb gemaakt. Ik ben niet zo iemand die heel hard roept dat hij iets niet lust nog voordat hij het geproefd heeft.
De adrealine pompte nog de hele glijvlucht naar beneden door mijn lichaam. Ik lande en het eerst wat ik zag was de aanstichtster van al deze waanzin..
Stel nou dat…Je een vriendin hebt die echt luistert en wist dat het vliegtuigspringen absoluut een van die dingen was die ik wilde doen...
Stel nou dat…Die vriendin je een verjaardagskado geeft om nooit te vergeten, en het voor de zekerheid laat vastleggen…
Stel nou dat...Je een ruglifter (in de onsexuele zin van het woord) bent en jezelf uitgeeft als parachute-instructeur slash tandembuddy maar stiekem aspiraties hebt om zeer beroemd te worden. Dat lukt hem. we kennen hem niet maar toch staat hij op onze schoorsteenmantel en nu ook op deze blog. En als het z'n beroep is dan zal het vast niet de enige schoorsteenmantel en blog zijn. Zucht.. kon ik nog maar wat beter photo-shoppen..
U wilt echt bewijs? muisdruk hier!
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten